Ομοιοπαθητική - Ομοιθεραπευτική

 

Homeotherapeutics - Homeopathy

 

Ομοιπαθητική και συμβατική Ιατρική

(Τι είναι λάθος με το σημερινό μοντέλο του ιατρικού μοριακού μοντέλου του οργανισμού και της παθολογίας)

ΣΕΛΙΔΑ 2

Με το παραπάνω μοντέλο η γήρανση εξηγείται σαν η σταδιακή ελάττωση της Ελεύθερης Ενέργειας μέσα στο σύστημα. Καθώς μεγαλώνουμε, το σύστημα δεν μπορεί να παράγει το μέγιστο έργο που παρήγαγε κάποτε όταν ήμασταν παιδιά ή έφηβοι, κατά την περίοδο που ο οργανισμός μας αυξανόταν σταδιακά.. Η εντροπία, ο βαθμός δυσλειτουργίας ή αταξίας μέσα στο σύστημα αυξάνει καθώς μεγαλώνουμε, ώσπου να φτάσουμε στο σημείο του θανάτου. Σε αυτό το σημείο έχουμε την ίδια ενέργεια με το περιβάλλον μας, παύουμε να αποτελούμε ένα σύστημα μακριά από την ισορροπία, βρισκόμαστε πλέον σε ισορροπία με το περιβάλλον μας, οπότε η ενέργειά μας ισούται με την ενέργεια του περιβάλλοντος και επομένως είμαστε νεκροί και ο κύκλος του "χους εις χουν" έχει ολοκληρωθεί για τα υλικά μας σώματα. Μπορούμε λοιπόν να θεωρήσουμε τη ζωή σαν μια αλλαγή φάσεων.
Μ’ αυτό τον τρόπο βλέπουμε ότι αυτό που επηρεάζει την ζωή μας είναι εκείνο που περνά σαν πληροφορία με την μορφή ύλης ή ενέργειας από το περιβάλλον. Με άλλα λόγια όλες οι πληροφορίες που λαμβάνονται από το περιβάλλον μας αφήνουν ένα αποτύπωμα, μια μνήμη στους οργανισμούς μας. Το κατά πόσο αυτά τα αποτυπώματα / μνήμες θα είναι μακροχρόνια, εξαρτάται από τη μορφή πληροφορίας που δεχόμαστε, το πότε δεχόμαστε αυτή την πληροφορία, το αν έχουμε ξαναδεχθεί την ίδια πληροφορία στο παρελθόν, τη διάρκεια και την ένταση της πληροφορίας καθώς και την κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο οργανισμός μας, η οποία καθορίζεται από τη γενετική και την επίκτητη προδιάθεση.

Αυτό, αγαπητοί αναγνώστες, σημαίνει απλά ότι, αν ένας άντρας, γυναίκα, παιδί ή ζώο εκτεθεί σε ένα χρόνιο στρες στο οποίο δεν είναι συνηθισμένος ο οργανισμός του και αν αυτό το στρες συνεχίσει να παραμένει για μεγάλο διάστημα τότε θα δούμε αυτό τον οργανισμό να αναπτύσσει μιαν ορισμένη παθολογία σαν αντίδραση σε αυτό το στρες. Το στρες, σε αυτή την περίπτωση, είναι οποιαδήποτε πληροφορία που μπορεί να έχει μορφή χημική (τροφές, φάρμακα, κλπ.), συναισθηματική (θυμός, αγένεια, ζήλια, κλπ) ή σωματική (υπερκόπωση). Όλοι αυτοί οι στρεσογόνοι παράγοντες σε διαφορετικές ποσότητες και ποιότητες θα επηρεάσουν διαφορετικούς οργανισμούς με διαφορετικούς τρόπους. Ο λόγος που τα διάφορα άτομα επηρεάζονται με διαφορετικό τρόπο είναι πως δεν υπάρχουν ούτε δύο ανθρώπινα όντα που να είναι απολύτως όμοια.
Ακόμα και οι μονοζυγωτικοί δίδυμοι είναι διαφορετικοί, επειδή αν και μπορεί να έχουν τις ίδιες γενετικές πληροφορίες, δεν έχουν την ίδια επίκτητη προδιάθεση, καθώς αυτή αποκτάται από τον τρόπο που ζούμε την καθημερινή μας ζωή, από αυτά που τρώμε, που κάνουμε, που αισθανόμαστε ή που σκεφτόμαστε. Αυτός είναι ο λόγος που ακόμη και στην κλωνοποίηση και στα μονοζυγωτικά ανθρώπινα όντα ή ζώα, το κάθε άτομο αναπτύσσεται διαφορετικά από τα άλλα, μέσα από τις εμπειρίες της ζωής του.
Για παράδειγμα, μια ευγενική, γλυκιά γυναίκα που ανατράφηκε από στοργικούς γονείς σε ένα χαλαρό, ήρεμο περιβάλλον μπορεί να θεωρήσει πολύ πιεστικό να ζει με έναν σύζυγο που είναι αγενής και ζηλιάρης και ανατράφηκε από γονείς που δεν του έδειξαν στοργή. Ο σύζυγος έγινε έτσι εξαιτίας του τρόπου που ανατράφηκε και άλλων παραγόντων. Αν και η γυναίκα αγαπά το σύζυγό της επειδή έχει άλλα καλά στοιχεία - συντηρεί οικονομικά την οικογένειά του, προσπαθεί να είναι καλός πατέρας, - δεν μπορεί ωστόσο να καταλάβει τον τρόπο που της συμπεριφέρεται. Αυτό θα οδηγήσει τελικά σε συναισθηματική καταπίεση, αν η γυναίκα δε μπορέσει να βρει μια λύση και αν ο σύζυγος δεν αλλάξει τη στάση του απέναντί της Πιστεύω πως η συναισθηματική καταπίεση είναι πολύ δύσκολο να αντιμετωπιστεί, αφού το να προσπαθήσει κανείς απλά να σκεφθεί το θέμα λογικά δεν θα επιλύσει την κατάσταση. Όταν έχουμε πληγωθεί συναισθηματικά, ο χρόνος και η απομάκρυνση από το άτομο που μας πλήγωσε καταπραΰνει την πονεμένη μας καρδιά και έτσι μπορούμε να θέσουμε και πάλι τα πράγματα σε σωστή προοπτική. Επιστρέφοντας λοιπόν στον ορισμό μας περί υγείας, μια έλλειψη ελευθερίας στο συναισθηματικό επίπεδο θα οδηγήσει σε πολύ σοβαρές ασθένειες. Έτσι η γυναίκα στο παράδειγμά μας θα μπορούσε να αναπτύξει μια χρόνια ή σοβαρή ασθένεια επειδή δεν έχει βρει κάποια λύση στο πρόβλημά της με τον σύζυγό της.

Μια άλλη σκέψη που ήθελα να σας παρουσιάσω είναι μια ιδέα που διατυπώθηκε από τον Ηλία Πριγκοζίν (Ilya Prigogine), χάρη στην οποία κέρδισε το Βραβείο Νόμπελ Χημείας. Τα συστήματα μακριά από την ισορροπία, όπως είναι ένας οργανισμός, μπορούν να μετασχηματίσουν μέρος των πληροφοριών που μεταδίδονται σε αυτά από το περιβάλλον τους, σε πιο οργανωμένες μορφές που ονομάζονται “δομές διασκορπισμού” (dissipative structures). Μια δομή διασκορπισμού μπορεί να ορισθεί σαν ένα φαινόμενο “αυτο-οργάνωσης”. Μπορεί να προσλάβει τη μορφή κυμάτων, πεδίων, διαφορετικών χωρικών ή χρονικών ρυθμών ή χωρο-χρονικών δομών. Αυτές χαρακτηρίζονται από διάσπαση συμμετρίας, “πολλαπλές επιλογές” και συσχετισμούς μιας μακροσκοπικής κλίμακας που θα εξηγηθούν παρακάτω στο παράδειγμα με την κυψελίδα / κύτταρο Benard.
Απλά παραδείγματα φαινομένων αυτο-οργάνωσης είναι η μεταγωγή θερμότητας, ο σχηματισμός ενός κυττάρου Benard και στη χημεία η αντίδραση Belousov-Zhabotinski.
Ας εξετάσουμε πρώτα την μεταγωγή θερμότητας ή τον σχηματισμό ενός κυττάρου Benard.Ο Benard έκανε ένα απλό πείραμα όπου ένα ορισμένο υγρό (νερό) περιοριζόταν από δυο οριζόντιες πλάκες (βλ. Διάγραμμα 2). Αν αφηνόταν μόνο του, το υγρό γρήγορα έτεινε προς μια ομοιογενή κατάσταση ή κατάσταση ισορροπίας. Δεν υπήρχαν διαφορές στη θερμοκρασία ή την πυκνότητα, ούτε χωρικές ανομοιογένειες και επομένως ούτε αίσθηση χώρου ή χρόνου.

ΔΙΑΓΡΑΜΜΑ 2. Νερό μεταξύ δύο οριζόντιων πλακών

Copyright 2010 - 2019Ομοιοπαθητική-Ομοιοθεραπευτική.gr. All rights reserved.
Απαγορεύεται αυστηρώς η αναδημοσίευση ή χρήση του περιεχομένου αυτής της σελίδας,
σε οποιοδήποτε μέσο, μετά ή άνευ επεξεργασίας, χωρίς γραπτή άδεια
του ιδιοκτήτη και κατόχου των πνευματικών δικαιωμάτων.